Kali Malone - Burning Song
Album „Burning Song” Kali Malone to hipnotyzujące, pełne żałobnej zadumy dzieło, które w ramach dronowej estetyki tworzy transcendentne sanktuarium dla duszy.
Pytanie o sens muzyki Kali Malone to pytanie o sens muzyki w ogóle. Tak, jest trochę „nudna” – ale na tym polega urok dźwięków z terytoriów ambientu i drone'u. Kali od lat specjalizuje się w przekraczaniu bariery pomiędzy współczesną muzyką klasyczną a popularną awangardą, eksperymentem, elektroniką i muzyką tła. Grając na słynnych organach Bacha w lipskim kościele św. Tomasza, tak naprawdę gra to, czego nauczyli nas znacznie późniejsi mistrzowie, tacy jak Terry Riley i Brian Eno. Jej kompozycje mogą nudzić w bezpośredniej konfrontacji, podczas czujnego, skupionego nasłuchu, ale to nie o to tu chodzi. Muzyka Kali, jak i wielu innych twórców młodego pokolenia współczesnej klasyki, opiera się na czystym nastroju i aurze.
Kali gra na organach Bacha, ale towarzyszy jej Lucy Railton na wiolonczeli oraz, rzecz jasna, jej małżonek Stephen O'Malley ze smyczkiem na gitarze. Zatem jest to w zasadzie ta sama ekipa, która nagrała monumentalne „Does Spring Hide Its Joy”. Wówczas mieliśmy do czynienia z przepastną paletą czarnych barw, bardziej ponurych i złowrogich, zdecydowanie bliższych temu, czym O’Malley zajmuje się w Sunn O))). Tym razem nastrój jest zgoła inny, pełen zadumy, frasunku i żałoby. Jest to muzyka, którą dobrze znamy z kościołów, chociaż nie sakralna – to te dźwięki, którymi organista osnuwa świątynię przed rozpoczęciem obrzędów: organowy, żałobny ambient o bardzo pokutnym, pogrzebowym nastroju, pełnym zamyślenia, ascezy i medytacji.
Dzięki temu album „Burning Song” jest bardziej lekkostrawny niż te monumentalne dzieła Kali, takie jak wspomniane „Does Spring…” czy „The Sacrificial Code”, które również było pamiętnym zapisem mocy organów w służbie awangardowej muzyki tła. Dobrym słowem na określenie tych dźwięków jest „crossover”, które, jak wiemy, oznacza przekraczanie barier gatunkowych. Instrument tradycyjny, ale dźwięki awangardowe; dokładnie tak samo, jak u innych młodych mistrzyń tych dronowych czarów, takich jak Jo Quail, Anna von Hausswolff czy rzecz jasna Hildur Guðnadóttir. Cieszy mnie, że ta niełatwa, na wieki niszowa muzyka ma nowych entuzjastów, a także wykonawców. Takich albumów oraz niosących je dusz nigdy za wiele.
„Burning Song” to dobry album dla kogoś, kto chciałby w ogóle zapoznać się z twórczością Kali Malone. Nie jest zbyt wydumany, zbyt długi ani zbyt awangardowy. Kali nie boi się eksperymentu, w zasadzie cała jej twórczość to eksperyment. Ale jeśli możemy mówić o jej klasycznym, sztandarowym brzmieniu – słychać je właśnie tu, na „Burning Song”. Tę płytę łatwo jest „ugryźć”, zapętlić w głośnikach lub na słuchawkach, rano i wieczorem. Takie dźwięki są nam potrzebne, szczególnie w tych coraz bardziej przerażających czasach i wobec coraz bliżej krążących dookoła koszmarów. To muzyka bezpiecznej samotności, sanktuarium dla duszy, która szuka wytchnienia, zatrzymania się w miejscu, spojrzenia na obrazy i zamyślenia.