Miguel And The Living Dead - VII: This Is Not My Blood

RecenzjaMaciej MajewskiMiguel And The Living DeadPiranha Music2026
Miguel And The Living Dead - VII: This Is Not My Blood

Po wydanej w marcu ep-ce “Hyenaz!”, Miguel And The Living Dead wracają z pełnowymiarowym albumem “VII: This Is Not My Blood”.

Ten powrót okazał się dość niespodziewany, bowiem po niemalże dwóch dekadach warszawska formacja łącząca deathrocka, horror punka, gotyk i psychobilly ponownie dała o sobie znać. “VII: This Is Not My Blood” to pierwsze pełnowymiarowe wydawnictwo zespołu od „Postcards From The Other Side” z 2007 r. Według gitarzysty Pete'a Vincenta to materiał, nawiązujący do korzeni grupy, ale jednocześnie, będący bardziej intensywny i głębszy brzmieniowo. Co więcej - album nagrywano w latach 2022–2023 w Studio70 w Bieniewicach, a więc już jakiś czas temu. A jak przekłada się to na jego zawartość?

Otwierające “Miguel and the Living Dead II” to swoiste wprowadzenie, a jednocześnie bieżąca deklaracja grupy. Numer brzmi jak soundtrack do gry komputerowej z elementami horroru, naznaczony przede wszystkim szybkim tempem. Z kolei “Not My Blood” to gotycki punk-rock gdzieś z piwnicy, zaś głębokie wokale nadają kompozycji nieco teatralnego charakteru. To daje efekt niemalże hymnu, zwłaszcza w drugiej części utworu. Kapitalnie wypada natomiast rytmiczny “The Fire Undead”, który łączy chóralne zaśpiewy i typową dla zespołu gotycko-horrorową figlarność. Jeszcze bardziej tanecznie wypada “The Last Call” - zdecydowanie jeden z najbardziej nośnych fragmentów grupy, tak melodyjnie, jak i wokalnie. Z kolei w “Out Of Control” gościnnie zaśpiewał Dave Roca, który dodał do tej nieco hipnotycznej kompozycji swoistej powagi. “Song For Tomorrow” to bodaj najbardziej stricte rockowy numer na płycie, gdzie partie rwanych i chwytliwych gitar podbija perkusja i wokal. To kolejny, iście stadionowy kawałek grupy. Zaś “The Final Days” zdaje się odnosić wyjątkowo sugestywnie do przeszłości grupy. Horror rock w pełnej krasie z domieszką gotyku - to zawsze sprawdzało się w twórczości zespołu i nie inaczej jest tym razem. Z kolei iście marszowym “Deadly Wishes” gościnnie pojawia się Maciej Płaza, który swoim wokalem nie tylko dobarwił utwór, ale także zmienił jego charakter na bardziej… dramatyczny. Pojawił się on także w “A Twisted Flame”, które początkowo może kojarzyć się nieco z twórczością The Cure. Tym niemniej grupa tworzy tu klimat niepokoju “w oczekiwaniu na…”. Przychodzi ono wraz z zamykającym płytę ponad 6 i półminutowym “Inferno Overture” - wartką opowieścią, utrzymaną w horrorrockowej poświacie, dopełniającej dzieła.

“VII: This Is Not My Blood” to jednocześnie powrót z zaświatów, jaki i z niebytu. Miguel And The Living Dead pokazali, że mają jeszcze do coś do powiedzenia w obrębie stylistyki, której od zawsze hołdują. Ta płyta to przede wszystkim ukłon w stronę melodii, które w anturażu gotyku, punka, a przede wszystkim horroru, bronią się nośnością i chwytliwością.

Powiązane materiały