Słuchając "To Be Kind" zastanawiam się, czy Michael Gira nie podpisał czasem jakiegoś cyrografu z diabłem. Oto bowiem, pomimo sześćdziesiątki na karku, skomponował on album niesamowicie intensywny, porażający energią, pełen zmian tempa i nastrojów. Album, który trwa dwie godziny i przynajmniej kilkukrotnie atakuje słuchacza z mocą lewego sierpowego wyprowadzonego przez Witalija Kliczkę i jest zupełnym zaprzeczeniem swojego tytułu.

Śmiem twierdzić, że "To Be Kind" to mocno plasuje się na podium w kategorii "Najlepsza Płyta Swans". Album ten ociera się momentami o doskonałość i nigdy nie sądziłem, że jakakolwiek płyta tej grupy będzie jeszcze w stanie dorównać legendarnemu krążkowi "Children Of God" z 1987 roku, który przez wielu jest uznawany przecież za jedną z najlepszych płyt w historii muzyki rockowej.

Różnorodność muzyki i nastrojów na "To Be Kind" wprost poraża. Ten album jest pełen rzężących gitar, perkusyjnego transu, industrialnego zimna, surowości i transowości (ukłon w stronę Einsturzende Neubauten). Choć pojawiają się momenty ciszy i spokoju, to są one jedynie uwerturami to dźwiękowej burzy, jaka za chwilę eksploduje. A prawdziwymi perłami na tym wydawnictwie są kompozycje trwające kilkanaście i kilkadziesiąt minut, wśród których numerem jeden jest aż 34-minutowe (!!) "Bring the Sun" / "Toussaint L'Ouverture". I prawdziwą sztuką jest to, że pomimo tak wielu zróżnicowanych stylistycznie i klimatycznie elementów układanki, jaką jest "To Be Kind", są one dopasowane do siebie wprost perfekcyjnie. Nie ma tu ani jednej kompozycji, która odstawałaby od reszty.

Mam jedynie nadzieję, że "To Be Kind" nie jest pożegnaniem Swans z fanami. Biorąc pod uwagę wiek Michaela Giry i fakt, że płyta ta będzie promowana trwającą rok trasą koncertową, wcale nie zdziwiłbym się, gdyby tak się stało. Ale nawet jeśli jest to album pożegnalny, to lepszego ten zespół nagrać nie mógł. Jeśli zaś przed nimi jeszcze kolejne płyty, to o ich poziom możemy być spokojni. "To Be Kind" jest świadectwem najwyższej formy Swans.